دِل نَوِشتِه های مَن

نِگاهَت را اَز مَن نَگیر بــِه چِشمانَم نَگاه کُن...

بِبین هَنوز تَصویر تو دَرآینهِ چِشمانَم حَک شُده اَست..

شِعرهایَم راویانِ خوبی بَرای بَیانِ دِلتَنگی هایَم نیستَند....

شایَد چِشم هایَم بـِهتَر بـِتَوانَند دِلتـَنگی اَم را مَعنا کُنند

کاش لَحظهِ هایِ تو خالی اَز مَن نَبود...

کاش بَرایَت مانَند نَسیمی رَهگُذَر نَبودَم..

کاش مِثل نَفَسهایَت هَمیشِه دَر کَنارَت بودَم....

آن لَحظهِ کِه دَستِ سَرنوشت مَرا با تو آشنا کَرد...

گُمان میکَردَم فَقَط لَحظهِ هایَم را بـِبازَم..

اَما اَکنون هَمه چیز را باختَم مَن تورا نیز باختَم....

بیا دَستهایَم رابـِگیرشایَد پـِیوَند دَستهایمان

پُلی باشَد بَرای پـِیوَند دوباره قَلبهایـِمان

شَب چِشم هایَم را بــِه اُمید دیدَنِ تو میبَندَم...

مَن هَمیشِه تو را دَر ماوَراءِخیال جایی کِه هیچکَس..

هیچ چیز حَتی غُرورَت نِمیتَوانَد اَز مَن بـِگیرَد دارَم...

تو هَمیشِه هَمراهِ هَمیشِگی لَحظهِ هایِ دِلتَنگی وَتَنهایی مَن هَستی

بازهَم حَسرَت زَده وَ دِل شِکَستِه دَر اِنتظارِ دیدَنِت هَستَم...

کِی میایی اَز سَرزَمین نَخل و آفتاب

اِی گَرما بَخش لَحظِه هایِ تَنهایی وَ دِلتَنگی اَم

مَن تازِه شُروع شُدِه اَم مـگذار تَمام شَوَم....

مَرا دَر مِهمانخانِه قَلبت بـِه یـِک فِنجانِ عِشق وَ مُحَبَت دَعوَت کُن....